Rodrigo García non só é o autor de textos que estoupan como bombas, é tamén videasta, Performer e director de escena. Creador atípico, conxuga nas súas obras elementos do pasado e da cultura de masas actual. Coa súa compañía La Carnicería Teatro, ten eleaborado unha linguaxe teatral sorprendente na que os corpos en movimento debuxan os novos rituais do cotián. Rodrigo García vai á procura dunha estética teatral afastada do convencional. Pinter, Kantor, Beckett ou Arrabal foron algunhas referencias á hora de dar forma á súa idea do escenario. Sen embargo, a influencia máis importante durante moito tempo foi Müller. O dramaturgo alemán aportou a Rodrigo o feísmo poético característico dos seus primeiros textos (El Dinero, Acera Derecha). Pero a creatividade dun tipo como Rodrigo non ficou nunha estética atroz, a estas alturas pechada e reiterativa. Para non caer nun punto morto, Rodrigo foi mirando para outros territorios. Por un lado, a performance e as artes visuais, e por outro, a publicidade. De aí o interese por xente como Bill Viola, Bruce Nauman ou Jenny Holzer. A pegada da publicidade está presente sobre todo nos textos. Frases curtas, contundentes, de mensaxe inmediata e, se fose posible, demoledora. Unha idea, unha reflexión, unha imaxe ou unha postura moral son o punto de partida para unha construcción textual agresiva e rebelde, que se desenvolve entre a un texto acedo, sempre anti-sistema, e unha escenografía corporal na que os actores móvense para executar a violencia exterior da sociedade occidental actual, da que non se cansa de falar Rodrigo.